Wij spraken Sporkslede over zijn bizarre ‘blessure’ en intense ups & downs

Fabian Sporkslede is pas 24, maar het lijkt alsof hij al een heel voetballeven achter zich heeft. Hoge ups, diepe downs. Alles heeft de voormalig teamgenoot van onder andere Erikssen en Alderweireld al meegemaakt. Voor ons reden genoeg om naar het trainingscomplex van NAC te rijden en hem te spreken over zijn rentree in Nederland, één van de meest angstaanjagende ‘blessures’ en zijn avonturen in Italië en de business wereld.

Droom je nog vaak van de overwinning op Feyenoord enkele weken geleden?

Nee, dat valt wel mee hoor. Ik kwam als invaller op het veld, dus dan voelt dat toch wat anders als voor andere jongens. Voor mij was het ook niet de eerste keer de Kuip. Maar ik moet wel zeggen dat het heerlijk voelde om De Kuip stil te krijgen hoor. Als je dat dan toch ergens kunt doen in Nederland, dan maar daar. Zeker als ex-Ajacied natuurlijk haha.

Voor jou was het dubbel mooi, want het betekende ook je rentree toch?

Ja, in de week dat we tegen PSV moesten zou ik na een knieblessure terugkeren in de selectie. Maar toen kreeg ik geheel onverwachts last van evenwichtsstoornissen. Daar ben ik echt heel erg van geschrokken. Ik wist niet wat het was en had ook geen idee van hoe lang het zou gaan duren. Je zit dan met heel veel vragen.

Wat voelde je dan eigenlijk?

Ik reed terug van de training, de dag voordat ik zou aansluiten. Ik zet mijn auto neer in de garage, stap uit en val eigenlijk gewoon tegen die andere auto aan. Ik denk van ‘wat gebeurt er?’ Toen dacht ik even dat het gewoon met mijn vermoeidheid te maken had, want ik had net hard getraind. Maar toen ik van de parkeergarage naar mijn appartement liep merkte ik dat het mis was. Het is normaal gesproken een wandelingetje van 5 minuten, maar ik liep echt als een dronkenman door het centrum van Breda. Ik kon niet rechtdoor lopen en ging maar op zoek naar tegels en stenen die rechtdoor gingen zodat ik die kon volgen. Ik was alleen maar aan het slalommen. Toen kwam ik thuis, en normaal bel ik niet zo snel iemand als er iets kleins is, maar nu voelde het gewoon echt niet goed. Ik ben eerst een paar uurtjes gaan liggen met de hoop dat het zou verdwijnen, maar het heeft me écht een aantal weken gekost. Nu sta ik gelukkig weer op het veld. De wedstrijd tegen Feyenoord was de bevestiging dat ik weer scherp en ready ben.

Zo’n overwinning in De Kuip laat zien hoe verrassend de Eredivisie kan zijn. Vind je dat men te negatief over onze competitie is?

Toen ik mijn eerste wedstrijden in de Eredivisie speelde, in 2012 voor Ajax, moesten we tegen teams als FC Utrecht en FC Twente. Als ik zie wat voor spelers er toen speelden, die spelers zie je nu niet echt meer. Wij hadden toen bijvoorbeeld Erikssen, Alderweireld, dat soort mannen. Bij Twente speelden Chadli en Tadic. Dat soort spelers die zich makkelijk hebben aangepast naar de Premier League zie je momenteel niet meer, ook niet echt bij de topclubs. Maar dat neemt niet weg dat het nog steeds een vermakelijke competitie is. Dat is ook heel belangrijk.

Italië is een hele andere wereld, heb je gemerkt. Je belandde zelfs op de bank in de Serie C bij een corrupte club. Hoe lang heeft dat jaar voor je gevoel geduurd?

Het eerste half jaar bij Chievo Verona was een geweldige ervaring. Ik maakte weliswaar geen minuten, maar het niveau op Veronello (het trainingscomplex) was heel goed. Ik gaf mezelf een half jaar om te wennen en mezelf aan te passen, om daarna vol voor te gaan. Toen het 1 januari was heb ik wel aangegeven dat ik minuten moest gaan maken, om niet stil te komen staan. Toen gaf de club aan dat verhuur mogelijk was, maar wel alleen binnen Italië. Zij zijn toen een club gaan zoeken en kwamen uit in de Serie C. Dat tweede halve jaar liep uit op een drama, want daar belandde ik ook op de bank. Dat bleek uiteindelijk een politiek spelletje. Ik verstond nog geen Italiaans en kreeg weinig van alle gesprekken mee. Van een aantal jongens die ook wat Engels spraken hoorde ik uiteindelijk hoe het zat. Het neefje van de president moest spelen en die stond op mijn positie.

Maar ik ben er mentaal sterker geworden. Ik bleef wel gewoon keihard werken en naar de gym gaan. Wel helemaal alleen, maar het was niet anders. Ik wilde het daar ook niet verpesten, want ik wilde graag weer terug naar Verona. Daar lag nog een optie voor een jaar. Daarbij ben ik iemand die kritisch op zichzelf blijft. Ondanks dat het een oneerlijke strijd was wilde ik er toch voor zorgen dat ik erin kwam. Dat mislukte. En dan kom je er toch wel achter dat het niet altijd zo werkt in deze wereld.

Een seizoen als dat van vorig jaar bij NAC komt dan natuurlijk als geroepen. Ben je beter gaan waarderen wat je hier in Nederland hebt?

Ja, absoluut. Ik ben dankbaar dat Hans Smulders in mij geloofde en de kans heeft gegeven om terug te keren. En ik heb genoten van vorig jaar op het veld en mijn aandeel in de promotie. Zelfs als ik hier even op de bank belandt dan heb je nog steeds het gevoel dat alles goed geregeld is en alle faciliteiten er voor je zijn. En vooral ook de kans om terug in de basis komen.

Betekent dat de ambitie voor een nieuwe vreemde competitie en omgeving daarmee verdwenen is?

Die ambitie is er wel, maar ik ben wel realistischer geworden. Het gras is niet altijd groener aan de overkant. Toen ik nog wat jonger was had ik dat gevoel wel altijd, wanneer je dan jongens in het buitenland zag. Maar wanneer je uiteindelijk die stap maakt is het toch allemaal wat minder rooskleurig dan het op voorhand leek.

Je bent ook een bedrijf gestart. Is dat uit pure interesse of ook met in het achterhoofd dat je carrière in het voetbal altijd onzeker is?

Ik heb in een paar jaar tijd natuurlijk behoorlijke hoge ups en lage downs meegemaakt. Van Real Madrid in de CL tot het vervelende half jaar in de Serie C. Ik ben toen wel gaan relativeren en iets voor erbij gaan zoeken. Ik kon daar mooi over sparren met mijn partner, Marc Klop. We wilden echt iets starten wat te maken heeft met sport. Toen kwamen we op het idee van Amplify Sports, waarbij we hoogwaardige sportuitrusting verkopen die spelers helpt bij hun ontwikkeling, rehabilitatie en herstel. En daar hebben we zelf ook volop profijt van in onze eigen carrière.

Dan heb je het vast druk. Heb je nog tijd om te ontspannen?

Jawel hoor. Ik heb een vriendin en die zorgt er wel voor dat we genoeg leuke dingen doen. We gaan regelmatig naar de bios, afgelopen weekend hebben een potje getennist. Er is genoeg tijd om leuke dingen te doen. Maar ik kom uit een grote Surinaamse familie, dus ‘iets leuk doen’ is al op bezoek gaan bij mijn familie. Lekker kletsen, lachen en eten. Hier ben ik redelijk ver weg van mijn familie, dus elke keer als ik daar ben kan ik me even laten gaan.

Wat zijn je ambities bij NAC dit jaar?

Ik wil graag een basisplek veroveren. Na een moeizame start met die vervelende blessure heb ik even achter de feiten aan gelopen. Maar ik heb geloof in mijn kwaliteiten en denk wel dat ik mezelf terug in het team kan werken. Dan ben ik eigenlijk weer op hetzelfde niveau waar ik vijf jaar geleden startte. In de Eredivisie. Ik wil de mensen in Nederland gewoon weer laten zien wie Fabian Sporkslede is.